Główna :  O nas :  Impressum :  Literatura  :  Dla autorów :  Archiwum :  Publikacje :  Kontakt :  turystykakulturowa.ORG

 

Data wydania 2 maja 2014, redaktor prowadzący numeru: Piotr Kociszewski

Numer 5/2014 (maj 2014)

 

Itinerarium

 
 

Pantanal sunshine

Brasilia - muzeum narodowe

Brasilia - katedra

Brasilia - katedra w środku - 3 anioły

Brasilia - katedra w środku

Brasilia Brasilia - katedra

Brasilia Don Bosco

Brasilia MSZ

Brasilia parlament

Brasilia PRACA DE LAS 3 PODERAS Palacio Presidente

Brasilia Praca de las 3 Poderas z Tribunal Federal w tle

Brasilia T. de b V. frente

Brasilia widoki z TV Tower

Jabiru symbol Pantanal

P. Bonito byczek

P. Bonito drzewo chlebowe

P. Bonito Grota Azul

P. Bonito Grrota Azul wejście i wyjście

P. Bonito Parque de Chaoreiras 12 Amor

P.Bonito Parque de cachoreiras
 
Panataleira

Panataleira

Panataleira

Pantanal Corumba

Pantanal Corumba - gobierno

Pantanal Corumba

Pantanal Fazenda i ary

Pantanal osobliwy basen

Pantanal Puerto Manga Lodge

Pantanal Rio Paraguay

Pantanal stacja telegraficzna C. Rondona w Puerto la Manga

Pantanal tucan

Pantanal vaquieros-gauchos

Pantanal wjazd i kotja Nina

Pantanaleira - kurka wodna

Pantanaleira - kajman drogowy

Pantanaleira

Pantanaleira i pantanleiros

Pantanaleira Miranda

Pantanalska cowgirl-gaucho chica

Pantanalski transport krówek

Pantanalskie kapibary

Pantanslie ary hiacyntowe

Prom

Prom

Przed promem

Rio sucuri

Rio Tocouri

Rio Tocouri

Sprzedawca lodów w Miranda

Michał Jarnecki

Pantanal - region pogranicza


Jest to gigantyczny, jak na warunki europejskie podmokły, pełen grzęzawisk region na pograniczu Brazylii, Paragwaju i Boliwii. Jego osią są rozlewiska rzeki Paragwaj i jej dopływów. Z punktu widzenia nauk geograficznych stanowi rozległą równinę aluwialną. Rozciąga się przede wszystkim na obszarze centralno-zachodniej Brazylii (stany Mato Grosso i Mato Grosso do Sul) oraz wschodniej Boliwii, północno-wschodniego Paragwaju. Nazwa Pantanal pochodzi od portugalskiego słowa pantano oznaczającego bagno. Swego czasu, gdy Portugalczycy dotarli do tych terenów pomyłkowo wzięli je za śródlądowe morze. Teren ten regularnie w porze deszczowej zalewany jest przez rzekę Paragwaj i jej dopływy. Zajmuje powierzchnię 200 tys. km². Cechuje się bogactwem i różnorodnością form przyrody. Na biologiczne funkcjonowanie krainy i jej najróżniejszych mieszkańców, od zwierząt poczynając, a na ludziach kończąc, wpływ mają dwie pory roku: sucha i deszczowa. Ta druga ukształtowała wygląd i życie wielkiego regionu.

Pora deszczowa trwa tamtejszym latem, czyli od października do marca. Roczne opady wynoszą od 1000 do 1400 mm. Ze względu na płaskość trenu i jego minimalne zazwyczaj nachylenie (2 cm/km), woda gromadzi się i zalewa całą nizinę, pozostawiając jedynie małe fragmenty - położone wyżej wyspy, gdzie skupia się zwierzyna. W porze suchej - od kwietnia do września - teren wysycha tworząc sawannę, czy jak tutaj się powiada - selwę.
Na równinie Pantanalu występuje kilka ekosystemów:
- na południu suche lasy tropikalne, zielone jedynie w porze deszczowej;
- na wschodzie otwarte trawiaste czy krzaczaste sawanny Cerrado - Wysoki Pantanal;
- na północy wilgotne lasy tropikalne;
- bliżej Boliwii znajdują się także jeziora, a nawet słonawe laguny

Magnesem przyciągającym turystów jest jednak bogaty świat zwierząt, których szansa zobaczenia bywa większa niż w gigantycznej, trudno dostępnej, porośniętej dżunglą Amazonii. Na dodatek w głównym biegu największej rzeki świata, fauna została mocno przetrzebiona. W Pantanalu występuje około 80 gatunków ssaków. Należą do nich między innymi: jaguar, puma, ocelot, wilk grzywiasty, arirania czyli wydra olbrzymia (osiągają prawie 2 m. długości), mrówkojad wielki, jeleń bagienny, pekari, tapir, pancernik olbrzymi i kapibara. Te ostatnie w porze suchej obserwuje się w stadach nawet do 100 osobników. Te wielkie gryzonie, krewniaczki świnek morskich, lubią wygrzewać swoje futerka na poboczach dróg. Występuje tu również 5 gatunków małp, w tym kapucynka i wyjec, nazywany tak z racji wydawania charakterystycznych odgłosów.
Rzucać może na kolana i zachwycać wrażliwych na piękno natury, wielkość awifauny. Jak dotąd opisano ponad 700 gatunków ptaków (w Europie około 500). Występuje tu 45 gatunków ptaków drapieżnych i 26 gatunków papug. Wśród nich są bajecznie kolorowe ary: żółto-niebieskie czy czerwono-błękitne oraz mniej znane, a tutaj popularne hiacyntowe. Liczne są też przeważnie zielono upierzone loro. Poza tym należy wspomnieć o zimorodku, długoszponie i wężówce. Z ptaków brodzących spotkamy lokalnego bociana - jabiru(żabiru), czaplę i ibisa. Jabiru stał się nawet symbolem Pantanalu. Występuje tu również amerykański struś nandu. Gatunek słynie z troskliwych ojców i wyrodnych matek, które poza złożeniem jaja, nie interesują się dalej ich losem, a cierpliwie wysiaduje takowe tata, który opiekuje się też potomstwem. Pantanal jest największym i najzasobniejszym terenem zimowisk dla ptaków z Ameryki Północnej.
Wśród 50 gatunków gadów należy wyróżnić kajmany i anakondy, choć ten drugi gatunek występuje raczej rzadko. Tutejsza odmiana anakondy jest mniejsza od amazońskiej i posiada żółtawy kolor, w przeciwieństwie od ciemno-szarej, niemal czarnej z rozlewisk największej rzeki świata. Kajmany są tak liczne, a że zostały objęte ochroną i nie należą do specjalnie bojaźliwych, wychodzą na pobocza dróg, a czasem nawet je przechodzą …
W rzekach, jeziorach i kanałach Pantanalu żyje 260 gatunków ryb przeróżnych kształtów, rozmiarów i kolorów, a wśród nich kilka gatunków piranii. Całości dopełniają tysiące gatunków motyli. To taki mały przedsionek raju, jeśli takowy istnieje…
Osią komunikacyjną regionu po brazylijskiej stronie jest tzw. Transpantanaleira wychodząca zarówno od południa (Miranda) oraz północy (Cuiaba), która urywa się w środku. Nie da się tej szutrowo-piaszczystej, pełnej kurzu drogi, w porze suchej (najdogodniejszy moment do odwiedzin, gdy wody jej nie zaleją) ominąć. Do niej prowadzą liczne "odboczki" do estancji i fazend (wielkich gospodarstw w stylu rancho), gdzie można zazwyczaj słono płacąc przebywać warunkach zbliżonych do luksusu. Ona też doprowadzi backapckersów do punktów, gdzie można za mniejsze środki, w warunkach zbliżonych do spartańskich eksplorować fascynujący region, jak choćby Porto Manga. Wreszcie sam przejazd swoistą pantanalską "magistralą" może być atrakcją, ponieważ da się wypatrzeć z drogi sporą część tutejszego zwierzęcego świata. Uciekające spod kół ptaki, kapibary czy też wygrzewające się kajmany są same w sobie przeżyciem i dają poczucie bliskości z dziką przyrodą.
Lokalną społeczność, zakorzenioną od co najmniej pokolenia, nazywa się pantanaleiros. Zdominowana jest i trudno się temu dziwić, przez mężczyzn. Warunki życia są tutaj niełatwe, a o wygodach współczesnej cywilizacji można zazwyczaj, z małymi wyjątkami tylko pomarzyć. Do tętniących witalnością i rozrywkami miast jest daleko. W czasie pory deszczowej kiepskie, piaszczyste drogi bywają zalewane i niejednokrotnie rozrzucone na wielkiej przestrzeni, prawie Polski, osiedla są czasowo odcięte, choć dotrzeć można do nich łodzią, stąd na wyposażeniu domostw na palach (zabezpieczenie przed skutkami tropikalnych deszczów) takowe też się znajdują. Więcej nawet - czasem wręcz mieszka się na rzece, na mini stateczku, czy większej łódce z pięterkiem, gdzie się śpi i prowadzi - o ile miejsce pozwala, życie towarzyskie. Pranie często dokonuje się w rzece, czy w misce z rzeki wziętej wody. Hodowla bydła jest podstawowym sposobem utrzymania, a tutejsi odpowiednicy kowbojów, gauczo czy też vaqureos, albo gauchos w odpowiednim czasie spędzają włóczące się po wielkich, ogrodzonych podmokłych terenach krowy i byki, przewożone potem wielkimi, odpowiednio przygotowanymi ciężarówkami do rzeźni. W porze suchej te potężne trucki (ciężarówki) wzniecające tumany kurzu, są nieodłącznym elementem pantanalskiego krajobrazu. Życie rządzi się tutaj prostymi zasadami wyznaczanymi przez naturę i ciężką pracę.
Rozrywek dostarczają imprezy na podobieństwo rodeo, aukcje czy pokazy bydła, a także lokalne święta - fiesty, którym towarzyszą potańcówki, gromadzące zazwyczaj rozrzucone po mokradłach skupiska ludzkie. Są tam też liczniejsze niż zwykle młodziutkie senioritas, co pozwala przerwać monotonię życia i pracy miejscowych kowbojów. Zawsze też można wówczas sięgnąć, w gronie podobnych do siebie, do kieliszka, porozmawiać, wymienić doświadczenia, zawrzeć nowe przyjaźnie czy odnowić stare.
W Pantanalu brakuje klasycznych siedlisk miejskich, choć na obrzeżach coś by się znalazło. Rolę nieoficjalnej stolicy pełni położona nad rzeką Paraguay, na granicy z Boliwią Corumba. Nie rzuca na kolana, choć w centrum posiada szereg niebrzydkich budynków w kolonialnym stylu. Spotyka się tutaj liczniej niż w innych tutejszych miastach, Indian. Rolę raczej tylko bramy do brazylijskiego Pantanalu pełnić może też Miranda, powiedzmy szczerze - brzydka. Interesującą opcją przystankową może być kolejny punkt leżący na południowym uboczu regionu, miasteczko Bonito. Samo w sobie żadnym cudem nie jest, ale leży w centrum urokliwego, pofałdowanego krajobrazu, serii wodospadów, jaskiń, w tym z głęboką i piękną Azul z jeziorem na dnie, zagłębień skalnych, w których gnieżdżą się kolorowe papugi - Ary, a czasem i kajmany. Jakby było mało - wokół są też kryształowo czyste rzeki: Rio … i Rio Sucuri, po których można popływać z fajką przypatrując się uroczym rybom, wśród których dominują srebrzysto-pasiaste piraputangi, ale są i złote dorady i wielkie pacu. Niestety - drogo jest w Bonito, jest jednym z najdroższych miejsc w i tak nietaniej Brazylii. Ekologiczne walory sprzedaje się umiejętnie. Warto też zarezerwować sobie zawczasu miejsca na konkretne trasy - istnieją dzienne limity odwiedzających, aby nie zadeptali i zniszczyli dzieł matki-natury.

 

Nasi Partnerzy

 

Copyright ©  Turystyka Kulturowa 2008-2018


Ta strona internetowa używa pliki cookies w celu dostosowania serwisu do potrzeb użytkowników i w celach statystycznych. W przeglądarce internetowej można zmienić ustawienia dotyczące cookies. Brak zmiany tych ustawień oznacza akceptację dla cookies stosowanych przez nasz serwis.
Zamknij